Trybuna otwarta > Okiem studenta

 

Zastanawiam się czy słowo „problem” jest odpowiednie, kiedy poruszamy kwestię „wirtualnej egzystencji”. Przecież sami użytkownicy nie rozpatrują tego w tak negatywnych kategoriach. Oni funkcjonują w ten sposób, gdyż tego chcą. I tutaj tkwi zastanawiający mnie fenomen tych portali. Dlaczego młodzi ludzie czują tak ogromną potrzebę uzewnętrzniania się i upublicznienia szczegółów ze swojego życia? Co sprawia, że codziennie muszą odwiedzić stronę portalu, dodać zdjęcie, przeczytać najnowsze komentarze? Sądzę, że ma to pewien walor terapeutyczny. W pewnym sensie, poprzez takie działania, ludzie leczą swoje kompleksy, czują się lepsi, fajniejsi, bardziej przebojowi. Kiedy człowiek zamieszcza zdjęcie z wakacji w Egipcie wie, że znajomi (choć mówiąc o portalach społecznościowych bardziej odpowiednie wydaje się słowo „pseudoznajomi” lub „wirtualni znajomi”) będą mu zazdrościć. A kiedy napiszą komentarz „fajna fotka”, „ślicznie wyglądasz na tym wielbłądzie” lub „wspaniały piasek”, wtedy czuje się już jak król życia. Co jednak naprawdę mówią te zdjęcia i dodane do nich, często trywialne, komentarze? Moim zdaniem to próba dowartościowania samego siebie, chęć utwierdzenia się w przekonaniu, że nasze życie nie jest aż tak beznadziejne, jakby się mogło wydawać.

 

Ten ekshibicjonizm internetowy niezwykle mnie fascynuje, gdyż kompletnie go nie rozumiem. Dlaczego ludzie, z własnej woli, rezygnują ze swojej prywatności i informują cały świat o swym życiu, poprzez zamieszczanie zdjęć własnego potomstwa, fotografii ślubnych, zdjęć z imprez i wakacji? Często zachowania te są wręcz absurdalne – panna młoda, zamiast cieszyć się nowym, wspaniałym stanem cywilnym, już o poranku, po nocy poślubnej, dodaje całą masę fotek ilustrujących jej rzekome szczęście. Cała radość przelewana jest od razu „do sieci”. Dlaczego ludzie nie potrafią już żyć realnie, lecz uzależniają swój byt od Internetu? Spotkałem się nawet z opiniami, że „jeśli nie ma Cię na naszej-klasie to tak, jakby Cię w ogóle nie było”. Przerażające.

 

Nie będę odkrywczy, gdy powiem, że portale społecznościowe zatraciły swą pierwotną ideę. Miały pomóc na nowo nawiązać utracone w przeszłości przyjaźnie, a stały się sposobem na autoreklamę. Nie krytykuję takich zachowań, gdyż nie mam do tego prawa. Każdy robi to, na co ma ochotę. Zastanawiam się tylko nad tym, w jak bardzo smutnym żyjemy świecie. Smutnym między innymi dlatego, że w wirtualnym, w którym wszelkie działania są zaplanowane, brak w nich naturalności i spontaniczności. Brak też prawdziwej przyjaźni, która zastąpiona została przez „liczbę znajomych”. To ona jest wyznacznikiem naszej wartości. Nie ma w nim też szczerych rozmów, są zaś „arcymądre” rady dziadka Lucjana (patrz: facebook).

 

Powroty do przeszłości bywają dobre (chociaż dziwi, że z możliwości tych powrotów korzystają najczęściej osoby w wieku 13 – 30 lat, które tak naprawdę nie oddaliły się jeszcze dość daleko od swojej przeszłości). Dobrze jest też dbać o nasze relacje z innymi ludźmi. Niech to będzie jednak szczere i wypływa z faktycznej chęci powrotu, a nie z chęci autoprezentacji. Uważajmy na tę wirtualną rzeczywistość. Życie w realu też bywa ciekawe.